1955 Emirdağ Doğumlu eğitimci yazarımız Ahmet Urfalı’nın “Ve Gözyaşı” isimli son şiir kitabı yayınlandı.

B.ARAŞTIRMALARI:

                ADANANLAR

                1.

                Gittiler

                Uzak şehirlerin karanlığına

                Bir kurt gibi cesur ve yalnız

                Yiğittiler

                Cennet kapılarına yakın durdular

                Dillerinde seferberlik türküleri

                Bittiler

                Verimli ovalarda ıssız dağlarda

                Fışkırdılar bereket olup

               Kilittiler

               Kutsal değerlerin hazinesine

               Alp-erenlerdi adları ve andları ile adanmış

               İttiler

               Ellerinin tersiyle mevki-makam hırsını

               Gözleri olmadı parada pulda

               Yittiler

                Tan yeri ağarmadan Kızılelma’da

                Kaybedilmiş vatanların buruk hayâliyle

               2.

               Çekinmeden vererek canlarını

               Şehitler kanıyla bayrak oldular

               Gül olup yeniden hasbahçelere

               Vatan yapılacak toprak oldular

                Yüce gönülleri sevecen geniş

                Anadolu gibi yaylak oldular

               Kutsal değerlere mahfaza olup

               Korku tanımayan koçak oldular

              Toplaştılar ulu çağrıya gelip

              Erenler mekanı ocak oldular

              Çoban ateşleri yakıp her dağda

              Oğuz’un nesline durak oldular

              Işık ışık aydınlandı şehirler

              Güvenle varılan uğrak oldular

              Dillerden düşmedi millet sevgisi

              Destanlar misali kaynak oldular

              Kurbanlık koçtular Allah yolunda

              Derinden Hu çekip adak oldular

               Bir karasevdadır bu büyük ülkü

              Turan’a yürüyen ayak oldular

                BOZLAK

              Eski çağlardan kalma bir acının yüzü

              Kerpiç duvara yaslanmış oturur öylece

              Irmak ırmak derin çizgileriyle ağlar yalnızlık

              Uzun yola gönderilmiş oğulların kederi gözlerde büyür

              Haber getirmez göçmen kuşlar çiçek açınca ağaçlar

              Yakup’un çilesini artırır ancak Yusuf’un hasreti

             Haneler gurbet ocağına döndü kapılar kapandı bir bir

             Uğursuz baykuşlar tünedi viran oldu yuvalar

             Hüzünler dolaştı sokaklarında boynu bükük ağıtlarla

             Ufuklar yasta umutlar tükeniyor günle beraber

             Yüreğe düşüyor yüksekten ve derinden göğün buğusu

             Yorgun bakıyor hayata ikindi güneşi dertler içinde

              Bir gönül sızısıdır hatırası yitik aşiretin

              Yaylalarda izi kalmamış oğulların ses yok seda yok

              Bu fetrete bakıp maveradan yasını tutuyor mezar taşları

                           GÖZYAŞI KASİDESİ

                                                                                 Nadide bir divâneyim baştan başa efsâneyim

                                                                                Hicranım ahvâline mâtem güler ben ağlarım

                                                                                                                                     Esrar Dede

  BİR:                 Günahsız bir çift gözden akar gözyaşı

                           Sanki masum çimenler üstünde çiğdir bahar sabahı

                           Titretirken naif  dudakları tuzlu tadı

                           Bir şebnemdir kırmızı gül yaprağında

                           Bir annenin ağlayışıdır çocuğu için

                           Derin denizlerden çıkarılmış inci tanesi gibi

                           Büyük sevdaların hüsranlı sonudur acıyla yoğrulmuş

                           Hüzzamdan   bir ezgidir hüznün yanında

                          Yıldızlar kayarken gökyüzünde ve köpürürken denizler

                           Kimsesiz yetimlerin son sığınağıdır gözlerde büyüyen

                           İnsanlar azalıyor güleç yüzü sadaka bilen

                           Yoksul sessizlikler kuşatılıyor dar zamanlarda

                          Yaradanın yüce bir bağışıdır ihsanlarla dolu

                           Ulu yönelişlerde ıslanırken seccade

                          Gözlerin duasıdır eller açılmadan diller söylemeden

                          Rahmet kapısının girişinde dileklerle yüklü

                          Ruhlardaki depremi riyası olmayan tövbelerin

                           Bir göçmendir gözyaşı göz yurdunun ayrılmış

                           Ki bu yüzden çığlığına karışır hıçkırıkları

                           Soylu hasretler akıtır güzelliklere yorgun

                           Ululardan emanettir devredilir gözyaşı

  İKİ:

                        Kalbini yatırır bağlamanın koluna

                        Kahrını yüklüyor nağmesine şimdi gurbetin

                        Yüzünü dönüp sılaya doğru

                        Bir bozlak haykırır Anadolu yaylasına

                        Eşliğinde süzülür gözyaşı solgun yanağa

                       Ağır ve kahırlı sevdalar gencecik omuzlarda 

                       Birbirine  hüzün sunarlar yaşanmış kederlerden

                       Uzun bir haykırıştır sevdaları kutlu kılan

                       Unutulurdu köşesinde tanık olmasaydı göçmen kuşlar

                       Kimseler bilmezdi kopup gelmeseydi yürekten

                       Sus ve ağlama artık gözyaşların ele veriyor seni

                       Matemini sarıyor gece korkulu karanlığıyla

                       Çılgın kısraklar üstünde uğulduyor rüzgar

                       Ölümü hatırlatıyor gök gürlemesi

                       Sus ve ağlama artık sabırla sessizliğine dön

  ÜÇ:

                    Ağlayın diyordu ağlamayana

                   Gözyaşı akıtıp o güzel insan

                    Dualar edildi gözyaşı ile

                    Rahmetin ümidi kabule yakın

                   Kalbe şifa verir içten ağlayış

                   Korkuyu dağıtan şefkat ışığı

                  Katı taşta ne ot biter  ne de gül

                  Yeşerir toprakta binlerce  çiçek

                  İnsan ki duygudur baştan aşağı

                  Gözyaşını dökmek insana mahsus

    DÖRT:

                  Bir yetimin elleri arasındaysa başı

                  Hıçkırıkları duyulmuyorsa   kanadı kırık güvercinlerin

                  Izdırabın  kıvranışına   duyarsızsa gönüller

                  Ölmeye uzanıyorsa bir ceylan gözleri açık

                  Çıplak ayaklara batan diken batmıyorsa yüreklere

                  Gece yıldızlara bakıp şarkılar söylenmiyorsa

                  Artık gözyaşı dökmenin vakti gelmiştir

  BEŞ:

                 Ne şikayet etti ne boyun büktü

                 Razı oldu ondan gelen her derde

                Bir hicran bürümüş ufuklar sisli

                Gözyaşı damlamış mezar taşına

                Gizledi yaşını öz gözlerinden

                Acıyı akıttı gönül yurduna

               Baharda açmadı tomurcuk güller

               Sonbahar gazeli şimdi ümitler

                Unutulmuş hikayesi Mecnun’un

                Büyüsü bozulmuş efsanelerin

ALTI:

               Bahar gelmişken mavi gözlerine binbir çiçekle

               Doğumları çoğalırken az olan

               Donanırken türlü rengini dünya mor-yeşil

               Sarı saçlarınla sen nereye gidiyorsun

               Niçin geriye dönüp dönüp bakarak gidiyorsun

               Öğleye ulaşamamış güneşler gibi batıyorsun

               Sensin gül tomurcuklarının ardından ağladığı

               Baharına kırağı dokunan gül de sensin

               Annelerin en dehşetli depremidir hayatlarında

               Ansız ve birdebire gelmişken ölüm

               Asude yaşantıların üstüne devrilirken dağlar

               Yası hatırladıkça büyür sustukça çoğalır ızdırabı

               Uzanmışsın yabanın toprağına boylu boyunca

               Al-kanın kına olmuş o nazik ellerine

               Sonra nurlu yüzündeki tebessümle kime bakıyorsun

               Nereye gidiyorsun kanatları üstünde meleklerin

               Yeni değil hayat karşısında yenilgisi masalların

               Ve acımasızlığı gurbet ellerde hüzünlerle gelen akşamların

               Tanımsız bir çiledir kor ateşin düştüğü her yürekte

               Ve uzak şehirlerin tenha sokaklarında kim duyar ağıdımızı

               Artık gözyaşı dökmenin vakti gelmiştir

YEDİ:

              Gökten damla damla iner gözyaşı

              Ebemkuşağıyla taçlanır hüzün

              Acının içine siner gözyaşı

              Fırtınalar başlar toprak yarılır

              Pınar kuruyunca diner gözyaşı

             Viraneye döner gönül çaresiz

              Kederin üstüne biner gözyaşı

              Hayat tuz basılmış kılıç yarası

SEKİZ:

               İçten kopan gözyaşı

               Eritir en sert taşı

               Kederler üstüne gam

               Hüzünle gelir akşam

              Yanağa süzülen su

              Bir hicranın kokusu

              Kalpte matem yazısı

              Ruhun derin sızısı

              Başlıyor gönül yası

              Tükenirken hülyası

              Kırık dal solgun çiçek

              Görülen acı gerçek

              Geldi ayrılık anı

              Şimdi gurbet zamanı

              Kirden arıt nefsini

              Sen bulursun kendini

              Bir hasretin türküsü

              Gönüller üzüntüsü

              Dert ile titrer sesi

              Hayatın son gecesi

              Her acıyla beraber

              Buruk gözyaşı iner

DOKUZ:

              Sakla son damlasını sevinç gözyaşının

                             Yeni efsanelerin ödülü olsun

HÜZNÜNLE  ÇOĞALIYOR SEVGİN

Mazinin gülistanında ayak izlerim

Büyütürken hasretini alca güller

Senin hatıran için çiğ düşürür

Dikenleridir şimdi kalbimi kanatan acıyla

İşte veriyorum kan senin olsun

Uzlet köşesinde bir derviş gibiyim

Her çile yolumu kısaltır sana varan

Mihnetin kabulümdür kapında bekleyenim

Sıyırdım gönlümü puldan rütbeden

İşte veriyorum  şan senin olsun

Sensizlik gezilmedik şehirler gibidir tenha ve tedirgin

Hüzünler çoğaltıyor sevgini sevdikçe çoğalıyorsun içimde

Görkemli şafaklar görünen saltanatındır şimdi gökte

Oysa benden bir yorumdur şu karanlık geceler

İşte veriyorum  tan  senin olsun

Sadece hayali kurulan yaşanmamış bir baharsın

Ayrılığınsa bir güz yaprağıdır dalından düşen

Büyüsü bozulmuş bir rüyasın şimdi adınla

Geçmişin özlemiyle buğulanırken gözlerim

İşte veriyorum  an senin olsun

Buruk kederler sunar hayat bize

Soğuk rüzgarlar gelir denizlerden

Ellerimi tutman gerek olunca sıcaklığında

Anlamını yitirmeden içimdeki sızın

İşte veriyorum  Can senin olsun

   PUSU

  Alaca karanlığında gök yalanların büyüttüğü bir sızıdır

  Yağız bakışlı halkın mor dağlarındaki korku

  Kışkırtılmış bir ihanetin soluğu düşerken ortalığa

 Aldanmış bir isyanın sorgusundadır gözler

 Nifakın soysuz yüzüdür acılar üstünde sırıtıp duran

 Bu gönül yangınını boz bulanık Fırat mı söndürecek

Kızıl bir kamadır gelir kederleri kanatır

Bedenler parçalanır can bedenden ayrılır

Kan kardeşliği biter mi Çanakkale’de yemini edilen

Fitnenin öfkesi sarınca meydanları mateme büründü gökyüzü

Bir Davut yıldızıdır görünen ve nefreti içinden parlayan

Birliğin anlamını şimdi söylesin kaygısı vatan olanlar

      YÜRÜKSEMAİ

      Günün bittiği yerde kurulur çadır

     Mezar ömrün bittiği yerde kazılır

     Bir ulu dağ başında veya eteğinde garip

     Hayat bir yoldur üzerinde taşır göçünü

     Sarıdan yeşile ölümden hayata

     Düşünce toprağa cemre ümitlerle başlar doğuş

     Sadece sevgidir büyüyen ve ellerde hissedilen

     Eksilip çoğalmak boşalıp dolmak

     Bu bir sır değildir semanın altındakiler için

     Türküsüne yayla ayazı vurmuş canevinde

     Sonra düşler sessizliğinde süzülmüş kederler

     Mehtap sunmuş gümüş bir tepside tesellisini

     Uzak diyarlara götürmüş kuşlar sevdalı türküleri

     Yürekler ağlamış yaşlar yerine acısı yürümüş kara toprağa

     Niçin feryadı hüsrandadır bozkırın niçin

     Dedenin kepeneğine bürünmüş torun sıcacık

     Elindeki kaval miras kalmış mor kuyunun kuzusu ile

     Bir de bu göç başlarda esen bozlak gibi

     Asırların efkarını toplamış şu zorlu yokuşlarda

     Göğün altında ve yerin üstünde

     Söylemiş bilgeler en hikmetli sözlerini

     Gökyüzü yorgan yeryüzü döşek

     Göç dursa hayat biter yıldızlar söner

     Suyu tükenir denizlerin ve ırmakların

     Burada yeniden dirilişin adı bahardır

     Her yağmur damlasında saklıdır rahmet ve bereket

     Güzellikleri paylaşılsın diye nevruzun çiçekleri gülümser

     Rayihalar yayılır yeniden bağlanır hayatı insan

     Alaca yamaçları sarınca sürü ve yılkı

     Bin müjde bağışlar doruğunda dağlar cömertçe

     Unutulur bütün dertler çekilmiş ve çekilecek

     Doru kısrak yanında al taylar sevinçler verir

     Şükrünü yüklenip akşamın yeli dolaştırır ufku

     Dilekler çağırır yeni zamanı yeni hasreti

İLETİŞİM

Anadolu Öğretmen Lisesi Tavşanlı/KÜTAHYA

İş: 0274 614 15 73

cep: o505 454 1955

e-posta: Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir