Emirdag Kültür ve Haber Portalı

Makaleler

Peygamberimizde Çocuk Sevgisi

Yüce dinimiz, çocuk terbiyesine, sevgisine ve çocuk haklarına büyük önem verir. Peygamber Efendimiz (sav) de çocuklara duyduğu sevgi, şefkat ve merhametiyle bizlere örnek olmuştur. “Onlar benim dünyada iki gül’üm” dediği torunları Hz. Hasan ve Hüseyin’le şakalaşır onları sırtına bindirir, omzuna alır, eğlendirir neşelendirir oyunlarına katılır, öper okşar ve severdi. Bunlar o toplumun yadırgadığı, hoşlanmadığı hatta ayıpladığı şeylerdi.

Peygamberimiz savaş zamanında bile çocukların gözetilmesini kadınların ve ihtiyarların öldürül memesini tembih etmişlerdi. Mekke’nin fethi esnasında O’nu çok sevindiren manzara bir gurup çocuğun kendisini karşılaması olmuştu. Onların hepsini severek hatırlarını sormuş, içinden ikisini de bineğinin terkisine almıştı.

Bir savaş esnasında bir kaç çocuğun, çarpışan iki taraf arasında kalıp öldüğünü görünce bundan çok büyük üzüntü duymuş “Ey Allah’ın Resulü neden bu kadar çok üzülüyorsunuz onlar müşrik çocuklarıdır” denilince de şu ibretlik cevabı vermişlerdir: “Bunlar müşrik çocukları da olsalar masumdurlar. Dikkat edin çocuk öldürmeyin! Her insan tertemiz fıtrat üzere yaratılmıştır”(1)

Çocuk sevgisinde denge de çok önemlidir. Havle bintu Hakim’in rivayetine göre bir gün, Resulullah (sav) kızı Fatıma (ra)'nın iki oğlundan birini kucaklamış olduğu halde evden çıkar ve şöyle buyururlar: “Siz var ya, sizin yüzünüzden (ebeveyniniz) cimriliğe, korkaklığa ve cehalete düşüyorlar.”(2)

Bir ayette ise: “Ey iman edenler! Ne mallarınız, ne evlatlarınız sizi Allah’ı zikretmekten alıkoymasın! Bilin ki böyle yapanlar, en büyük kayba uğrarlar”(3) buyurmak suretiyle Rabbimiz, evlat sevgisinde dengeyi göstermiştir. Ayrıca Allah’ı ve Peygamber Efendimizi herkesten fazla sevmemiz gerekirken, onlar gibi hatta daha fazla bağlandığımız çocuklarımız büyüdüklerinde problem olmakta ve anne babalar en çok zararı, aşırı ilgi gösterdikleri çocuklarından görmektedirler.

Çok sevdiğimiz çocuklarımızın geleceği der, onları sıcak yataklarından kaldırır okula göndeririz. Onları bazı şeyleri yapmaları konusunda zorlarız. Ama çoğu zaman onları ebediyen yaşayacakları ahirete hazırlamayı ihmal ederiz. Gerçekten çocuğunu seven onu bile bile nasıl ateşe atar anlamak zordur. Bir ayet-i kerimede Rabbimiz şöyle buyurmaktadır: “Ey iman edenler! Kendilerinizi ve ailenizi, yakıtı insanlarla taşlar olan o müthiş ateşten koruyun! Onun başında iri yapılı, sert ve şiddetli melekler olup onlar asla Allah’a isyan etmez ve kendilerine verilen bütün emirleri tam yerine getirirler.”(2) O halde gerçekten çocuklarını sevenler; onları asıl geleceğe, sonsuz hayata  hazırlayacaklardır.

 

 

 

 

(1) Müsned Ahmed İbni Hanbel 111/435

(2) Tirmizi, Birr, 11.

(3) Münafikun, 9.

(4) Tahrim, 6 (Ayet metninin tercümesi)

Emirdag.com.tr ® 2007

Top Desktop version