Eylül güz mevsiminde bir ay
Eylül diyorlar adına
Hüzün ayı diyorlar
Kim bilir belki de öyledir
Yaprakların sarardığı
Gazellerin savrulduğu
Bir zaman dilimi
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan nahif bir gül.
Biz baharla ağladık baharla güldük
Baharla geldi gönül nağmelerimiz
Baharla gitti en güzel değerlerimiz
Mihrican vurdu baharımızı
Gönül bahçemiz tarumar
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan nahif bir gül.
Eylül yaprak dökümü
Hüzün boyun bükümü
Bu kaçıncı hazan bu kaçıncı tufan
Mevsimler kaybetti özelliğini
Ay beklemiyor gün saymıyorum
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan naif bir gül.
Zamanı geldi vakit sonbahar
Hüzün her ay da her zaman var
Bundandır gamlı hazan oluşum
Bundandır bulut gibi doluşum
Figanda olan ben
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan nahif bir gül.
Ağlarım söyleyemem
Anlamazlar lehçemi
Gözyaşlarım sular kuruyan gül bahçemi
Hüzün büyür o bahçede
Hançerler sinemi
Dağın doruğunda sis
Eritir yüreğimi kurşun gibi şekilsiz
Hava sıkıp, güneş yakmakta
Hüzün gün gün boğmakta
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan nahif bir gül.
Kaçarım masivadan
Kaçarım olabildiğince
Nerdesin ey peri?
Tut ellerimi
Al götür beni
Götür Rahmana
Ülfet et, kavuştur o Sultan’a
Sen götürmezsen...
Neylesin eylül!
Son mevsimde açan nahif bir gül.
Rabia Barış T. C. Kültür Bakanlığı Halk Şairi
