Ulaşım
Ulaşım
Emirdağa Ulaşım
Konaklama
Konaklama
Nerede Kalınır
Nerede Yenir
Nerede Yenir
Yemeklerimiz
Yemeklerimiz
Tarihimiz
Tarihimiz
Emirdağ Spor
Emirdağ Spor

suleymangunes

Nedense insan oğlu yaşarken fazla kıymeti bilinmez ama öldükten sonra çok kıymetli olur , hemen hemen herkes güzel sözlerle anar.
Ama çünkü o kişi bu hayattan ayrılmıştır.

Asıl olan şu büyük gönül ve dava adamı Necip Fazıl Dediği gibi:
İnsan, yaşarken kıymet bilmeyi ne zaman öğrenecek?

Bazen birkaç kelime, insanın yüreğinde uzun uzun anlatılacak bir hikâyenin kapısını aralar. Bazen bir cümle, yıllardır görmezden geldiğimiz gerçekleri yüzümüze çarpar. İşte karşıma çıkan bu söz de onlardan biri:

“Ölüden haber gelmiş,
diri okur anlamaz.
Sorsan herkes Müslüman, ne şükür var ne namaz.”
Ne güzelde demiş dava ve gönül insan Necip Fazıl KISAKÜREK ne güzelde söylemiş:
Sözü çok önemli bir sözdür.
Bunu iyi anlamak gerekir

Bu sözün üzerinde biraz düşünmek gerekiyor. Çünkü mesele yalnızca ölüm, inanç veya ibadet meselesi değildir. Mesele, insanın kendisiyle, vicdanıyla, ahlakıyla ve hayata karşı sorumluluklarıyla kurduğu ilişkidir.

Ölüm haberini aldığımızda bir anda değişiriz. Telefonlar açılır, mesajlar gönderilir, taziye ziyaretleri yapılır. Herkes birkaç güzel söz söyleme yarışına girer. Merhumun ne kadar iyi bir insan olduğundan, ne kadar değerli olduğundan, arkasında ne güzel hatıralar bıraktığından bahsederiz.

Peki, aynı insan hayattayken neden bu güzel sözleri söylemeyiz?

Neden bir telefon açıp hâlini hatırını sormayız? Neden bir gönül almayı, bir kırgınlığı gidermeyi, bir teşekkür etmeyi erteleriz? Neden bir insanın kıymetini anlamak için onun

aramızdan ayrılmasını bekleriz?

 

Oysa insanın değeri, mezar taşına yazılan güzel cümlelerle değil, yaşarken gördüğü sevgiyle, saygıyla ve vefayla ölçülmelidir.

Ölünün ardından konuşmak kolaydır; asıl mesele, yaşayanın yüzüne karşı güzel konuşabilmektir.

Herkesin dilinde inanç, peki ya hayatında?

Bir başka önemli mesele de inanç ile davranış arasındaki mesafedir.

Sorsanız herkes Müslümandır. Herkes doğruluktan, dürüstlükten, adaletten, kul hakkından, merhametten ve vicdandan söz eder. Ancak mesele bu değerleri günlük hayatımıza taşımaya geldiğinde karşımıza bambaşka bir tablo çıkabilir.

Oysa Müslümanlık yalnızca sözle ifade edilen bir kimlik değildir. İnancın insanın davranışlarına, ticaretine, aile hayatına, komşuluğuna, dostluğuna ve insanlarla ilişkilerine yansıması gerekir.

Namaz kılmak elbette önemlidir. Şükretmek, Allah’ın verdiği nimetlerin farkında olmak da önemlidir. Ancak ibadetin yanında güzel ahlakı da hayatımızın merkezine koymalıyız.

Bir insanın hakkını yemek, ardından ibadetten söz etmek; bir gönlü kırmak, sonra merhametten bahsetmek; emanete ihanet etmek, ardından dürüstlük dersi vermek insanın kendisiyle yüzleşmesini gerektiren çelişkilerdir.

Unutmamalıyız ki kul hakkı, yalnızca dilimizle değil, davranışlarımızla da korunması gereken bir sorumluluktur.

Şükür, yalnızca dilde kalan bir kelime değildir

Şükür; sahip olduğumuz nimetlerin farkına varmak, onları hor görmemek ve Allah’a minnet duymaktır.

Sağlığımız, ailemiz, evimiz, soframız, evlatlarımız, dostlarımız ve her yeni güne uyanabilmemiz başlı başına birer nimettir.

Fakat insan çoğu zaman sahip olduklarının kıymetini, onları kaybetme ihtimaliyle karşılaştığında anlar.

Daha fazlasını isterken elindekinin değerini unutur. Başkasının hayatına bakarken kendi nimetlerini görmez. Bir türlü memnun olmaz, bir türlü huzur bulamaz.

Oysa şükür, insanın gönlünü zenginleştirir. Kanaat etmeyi, paylaşmayı, başkasının derdini anlamayı ve sahip olduklarının kıymetini bilmeyi öğretir.

Şükür, yalnızca dilimizden dökülen bir kelime değil, hayatımıza yön veren bir anlayış olmalıdır.

Vefa, insan hayattayken gösterilir

Toplum olarak yeniden hatırlamamız gereken en önemli değerlerden biri de vefadır.

Dostluk, yalnızca güzel günlerde yan yana durmak değildir. İhtiyaç duyulduğunda bir insanın yanında olabilmektir. Bir büyüğün kapısını çalmak, bir hastanın hâlini sormak, bir yetimin başını okşamak, bir yoksulun sofrasına katkıda bulunmak, kırılmış bir gönlü onarmak da vefanın göstergesidir.

İnsanların arkasından güzel konuşmak yerine, hayattayken güzel davranmayı öğrenmeliyiz.

Bir insanın cenazesinde kalabalık olmak kadar, hastalığında yanında olmak da önemlidir. Mezarının başında dua etmek kadar, yaşarken gönlünü almak da kıymetlidir.

Çünkü bazı özürler gecikir, bazı sözler söylenemez, bazı ziyaretler yapılamaz. Zaman geçer ve geriye yalnızca pişmanlık kalır.

Bir gün hepimiz aynı gerçekle yüzleşeceğiz

Hayatın en kesin gerçeği ölümdür. Makamımız, unvanımız, servetimiz, şöhretimiz, sahip olduğumuz imkânlar bir gün geride kalacaktır.

Ne makamımız bizimle gelecek ne de dünyada biriktirdiğimiz mal ve mülk bizimle mezara girecektir. Geride bırakacağımız şey; insanlarda bıraktığımız iz, yaptığımız iyilikler, yerine getirdiğimiz sorumluluklar ve hatıralarımız olacaktır.

Bu nedenle insan, kendisine şu soruları sormalıdır:

Bugün kaç kişinin gönlünü aldım?

Kaç kişinin derdine ortak oldum?

Bir insanın hakkını yedim mi?

Bir yetimin, bir yoksulun, bir ihtiyaç sahibinin elinden tuttum mu?

Sahip olduğum nimetler için gerçekten şükrettim mi?

İnancımı yalnızca sözlerimde mi taşıdım, yoksa davranışlarıma da yansıtabildim mi?

Bu soruların cevabını başkalarından önce kendi vicdanımızda aramalıyız.

Çünkü insanın en zor hesaplaşması, başkalarıyla değil, kendi vicdanıyla yaptığı hesaplaşmadır.

Son söz: Yaşarken kıymet bilin!

Geliniz, ölülerin ardından güzel sözler söylemekle yetinmeyelim. Yaşayanların gönlünü de hoş tutalım.

Kırdığımız kalpleri onaralım. Haksızlık yaptığımız insanlardan özür dilemeyi bilelim. Annemizin, babamızın, eşimizin, evlatlarımızın, dostlarımızın ve büyüklerimizin kıymetini bilelim.

İnancımızı, ahlakımızı ve insanlığımızı yalnızca sözlerimizle değil, davranışlarımızla gösterelim. Şükretmeyi, paylaşmayı, adaletli olmayı, kul hakkından sakınmayı ve vefayı hayatımızın vazgeçilmez değerleri hâline getirelim.

Unutmayalım; insanın ardından söylenecek en güzel söz, o insan hayattayken ona hissettirilmiş olan sevgidir.

Ölüm geldiğinde herkes susar, geriye yaşanmışlıklar ve hatıralar kalır. O hâlde birbirimizin kıymetini bilmek için yarını beklemeyelim.

Ölüden haber gelmesini beklemeden, dirinin sesini duyalım.

Çünkü hayat kısa, zaman acımasız, pişmanlık ise çoğu zaman telafisi olmayan bir duygudur.
Şu cümle hayatımızda çok çok önemli olmalı ve çok düşünmeliyiz.
İnsan, öldükten sonra değil, yaşarken anlaşılmalı; kıymeti de hayattayken bilinmelidir.
İyi insan olarak bu hayattan yaşayarak ayrılmalıyız.
Güzel ahlaklı ve erdemli insan olmak dileğiyle…