Ehl-i Beyt Sevgisi

Yüce dinimiz İslam, sevgi dinidir. Sevgilerin en güzeli ise Allah sevgisidir. Allah’ı (cc) sevmenin yolu Hz. Peygamberi (sav) sevmekten; Onu da sevmenin yolu O’nun Ehl-i Beyti başta olmak üzere sahabeyi ve tüm inananları sevmekten geçer. Nitekim bir ayette; “De ki: “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”(1) buyrulmuştur.

“Ev halkı” anlamına gelen “Ehl-i Beyt” tabiri, Asr-ı Saâdetten günümüze kadar, Hz. Peygamber’in (sas) ailesini ve soyunu ifade etmek üzere kullanılan bir ifadedir. Hz Peygamber (sav) Ümmü Seleme’nin evinde iken “Ey ehl-i beyt! Allah kusurlarınızı giderip sizi tertemiz yapmak ister” (2) mealindeki ayet nazil olmuştur. Bunun üzerine Hz Peygamber Hz Ali’yi, Fatıma’yı, Hasan ve Hüseyin’i abasının altına alarak “Allah’ım benim Ehl-i beytim bunlardır. Bunların kusurlarını gider, kendilerini tertemiz yap” diye dua etmiştir.

Bu tavsiyeler ışığında bizler, Kur’an’a ve Hz. Peygamber’in (sav) sünnetine tabi olan Ehl-i Beytinin yolundan gitmeli;  Ehl-i Beyt’i sevmenin, onlara bağlılık göstermenin, aynı zamanda doğrudan doğruya Peygamberimizi sevmek olduğunu unutmamalıyız. Kur’an’ın ifadesiyle, “De ki: Ben bu risalet ve irşad hizmetinden ötürü, sizden akrabalık sevgisinden başka beklediğim hiçbir karşılık yoktur”(3) buyuran peygamberimiz (sav) de inananlardan karşılık olarak sadece ehl-i beytini sevmelerini istemiştir. Ehl-i beyt dairesinde olanlar ise, Kur’an ve Sünnet çizgisinden sapmamalı; Hz. Peygamber’in neslinden gelme şerefini taşımakla birlikte hiçbir zaman hata ve günah işlemekten korunmuş olmadıklarının farkında olmalı, âhirette cennete götürecek ameller yapmaya özen göstermelidirler. Zira İslâm’da faziletin kaynağı nesebe değil, Allah’ın rızasına ve dindarlığa yani imana bağlıdır. Hutbemizi bu konuda Hz. Peygamber’in (sav)  kızı Fatıma’ya söylediği bir tavsiye ile bitirelim: “Kızım Fatıma! Kıyamet günü Allah’ın huzuruna salih amelle gelmeye çalış! Sakın bana ve nesebine güvenme! Çünkü orada herkes kendi ameliyle baş başa kalacaktır.”(4)


1) Al-i İmran, 31

2) Ahzab, 33

3) Şura, 23                                                    

4) Buhari, Fezail