Yaban ellerinden koptun,
İstanbul da doğdun,
Baban şehit,
Annen üzgün,yetim kaldı Ayşe.
Sen yetimhane çiçeği,
Ağlayan bebeği,
Sanki biliyor kendini,
Ağlayan bebek Ayşe !
Yetimin ağıdı gökleri aştı,
Rahmanın katına ulaştı,
Yetimlerin efendisi,
O na kucağını açtı.
“O halde yetime haksızlık yapma,
Yüzünü ekşitme,
Yardım isteyeni de,
Boş çevirme.”(Duha 9-10)
“Ben ve yetimi kollayıp
Gözeten kimse cennette,
İşaret ve orta parmağını göstererek,
Yan yana olacağız .“
Dedi ,yetimler efendisi.
Aldı yetimhaneden cici annesi,
Evlat hasretiyle bağrına bastı.
Baktı gözetti ,yedirdi,okuttu,
Bu vatana hayırlı evlat yaptı.
Lakin Ayşe üzgün!
Nedenini sormadılar.
Yetimsin dediler başını okşadılar,
Yanağına bir buse kondurdular.
Derdin nedir Ayşe?
Sana soralım şimdi,
Anlat bize halini,
Nedir isteğin diyelim.
Ayşe dedi; Bizler yetim ve öksüzler,
Bize sahip çıkan aileler,
İsterler bizi evlat olalım,
Bu ülkeye vatandaş yapalım.
Almadılar yetimleri kaldılar arasatta,
Yetim ve öksüzlerin elleri tutulmalı,
Resmen Vatandaş yapılmalı,
Ayşeler, Muhammed’ler,
Ailelerine evlat olmalı.
Gözünün yaşını sil Ayşe,
Bu bayrak senin de bayrağın.
Bu milletin gücü merhameti,
Şehidin duası,
Alsancağın altıdır,
Ayşelerin yuvası.
FerdaBoz Güneri 🌸
Göçmen ailelerden yetim öksüz kalan çocukların hallerinden birisidir bu şiirim.Yaşanmış bir olaydan ele aldım bunu.Sonun da kızımıza vatandaşlık verdiler.
